தேவனுடைய நிர்வகித்தலுக்கு மத்தியில் மட்டுமே மனிதனால் இரட்சிக்கப்பட முடியும்

ஒவ்வொரு நபரின் பார்வையிலும் தேவனுடைய நிர்வகித்தலானது மிகவும் அறிமுகமில்லாத விஷயமாக இருக்கிறது, ஏனென்றால் அவருடைய நிர்வகித்தல் அவர்களிடமிருந்து முற்றிலும் அகற்றப்படுவதாக ஜனங்கள் நினைக்கிறார்கள். தேவனுடைய நிர்வகித்தல் என்பது அவருடைய கிரியை மட்டுமே என்றும், அது அவரை மட்டுமே குறிக்கிறது என்றும் ஜனங்கள் நினைக்கிறார்கள்—எனவே மனிதகுலம் அவருடைய நிர்வகித்தலில் அலட்சியமாக இருக்கிறது. இந்த வழியில், மனிதகுலத்தின் இரட்சிப்பு நிச்சயமற்றதாகவும் தெளிவற்றதாகவும் மாறிவிட்டது, இப்போது அது வெற்று வாக்கு வன்மையைத் தவிர வேறில்லை. இரட்சிப்பைப் பெறுவதற்கும், அற்புதமான முடிவுக்குள் பிரவேசிப்பதற்கும் மனிதன் தேவனைப் பின்தொடர்ந்தாலும், தேவன் தம்முடைய கிரியையை எவ்வாறு நடத்துகிறார் என்பதில் அவனுக்கு எந்த அக்கறையும் இல்லை. தேவன் என்னத்தைத் திட்டமிட்டிருக்கிறார் என்பதைக் குறித்து மனிதன் கண்டுகொள்வதில்லை, மேலும் இரட்சிக்கப்படுவதற்கு அவன் செய்யவேண்டிய காரியங்களையும் செய்வதில்லை. இது உண்மையிலேயே துயரம் நிறைந்த காரியமாக இருக்கிறது. மனிதனுடைய இரட்சிப்பை தேவனுடைய நிர்வகித்தலிலிருந்து பிரிக்கவோ அல்லது அவருடைய திட்டத்திலிருந்து அந்நியப்படுத்திக் கொள்ளவோ முடியாது. ஆயினும் மனிதன் தேவனுடைய நிர்வகித்தலைப் பற்றி எதுவும் நினைக்கிறதில்லை, இதனால் அவரிடமிருந்து இன்னும் அதிகத் தொலைவிற்குச் செல்கின்றான். இது அவருடைய விசுவாசிகளின் தரவரிசைகளைச் சேர்ப்பதற்காக சிருஷ்டிப்பு என்றால் என்ன, தேவன் மீதான விசுவாசம் என்பது என்ன, தேவனை எவ்வாறு ஆராதிப்பது மற்றும் இதுபோன்ற பல இரட்சிப்பின் கேள்வியைக் குறித்து நெருக்கமாக தொடர்புடைய பிரச்சினைகளை முழுமையாக அறியாத ஜனங்கள் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கச் செய்திருக்கிறது. ஆகவே, நாம் இப்போது தேவனுடைய நிர்வகித்தலைப் பற்றி விவாதிக்க வேண்டும், இதனால் அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அவரைப் பின்பற்றுவது மற்றும் நம்புவது என்ன என்பதைத் தெளிவாக புரிந்துகொள்வார்கள். அவ்வாறு செய்வது ஒவ்வொரு நபரும் ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்கும், அல்லது பேராபத்துக்களைத் தவிர்ப்பதற்கும், அல்லது மற்றவர்களிடையே தனித்து நிற்கவும் வேண்டுமென்தற்காக தேவனைப் பின்பற்றுவதை விட, அவர்கள் செல்ல வேண்டிய பாதையை இன்னும் துல்லியமாகத் தேர்வு செய்ய உதவும்.

தேவனுடைய நிர்வகித்தல் ஆழமானது என்கிறபோதிலும், அது மனிதனின் புரிந்துகொள்ளுதலுக்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல. ஏனென்றால், தேவனுடைய கிரியைகள் அனைத்தும் அவருடைய நிர்வகித்தலுடனும் மனிதகுலத்தை இரட்சிப்பதற்கான அவரது கிரியையுடனும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் மனிதகுலத்தின் ஜீவன், வாழ்க்கை மற்றும் போய்ச் சேருமிடம் குறித்து அக்கறை கொண்டுள்ளன. தேவன் மனிதனுக்கிடையிலும் மனிதன் மீதும் செய்யும் கிரியையானது மிகவும் நடைமுறையானதாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் இருக்கிறது என்று கூறலாம். இதை மனிதனால் காணவும் மற்றும் அனுபவிக்கவும் முடியும், மேலும் இது கோட்பாட்டளவிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது. தேவன் செய்கின்ற எல்லா கிரியைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள மனிதனால் இயலாது என்றால், பிறகு அவருடைய கிரியையின் முக்கியத்துவம் என்ன? இத்தகைய நிர்வகித்தல் மனிதனின் இரட்சிப்புக்கு எவ்வாறு வழிவகுக்கும்? தேவனைப் பின்பற்றுபவர்களில் பலர் ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவது அல்லது பேராபத்துக்களைத் தடுப்பது குறித்து மட்டுமே அக்கறை கொண்டுள்ளனர். தேவனுடைய கிரியை மற்றும் நிர்வகித்தல் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடப்பட்டவுடன், அவர்கள் அமைதியாகி அனைத்து ஆர்வத்தையும் இழக்கிறார்கள். இத்தகைய கடினமான சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்வது அவர்களுடைய வாழ்க்கை வளருவதற்கு அல்லது எந்த நன்மையையும் அளிப்பதற்கு உதவாது என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இதன் விளைவாக, தேவனுடைய நிர்வகித்தலைப் பற்றி அவர்கள் கேள்விப்பட்டிருந்தாலும், அதற்கு அவர்கள் கொஞ்சம் கவனத்தை மட்டுமே கொடுக்கிறார்கள். ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய விலைமதிப்பற்ற ஒன்றாக அவர்கள் அதைப் பார்க்கவில்லை, மேலும் அவர்கள் அதைத் தங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகப் பெறுகிறதுமில்லை. அத்தகையவர்களுக்கு தேவனைப் பின்பற்றுவதில் ஒரே ஒரு எளிய நோக்கம் மட்டுமே உள்ளது, அந்த நோக்கம் என்னவெனில் ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவது ஒன்றேயாகும். இந்த நபர்களால் இந்த நோக்கத்துடன் நேரடியாக சம்பந்தப்படாத வேறு எதிலும் கவனம் செலுத்துவதற்குக் கவலை கொள்ள முடிவவதில்லை. ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்காக தேவனை நம்புவதை விட வேறே நியாயமான குறிக்கோள் எதுவும் அவர்களுக்கு இல்லை—அதுதான் அவர்களுடைய விசுவாசத்தின் மதிப்பு. இந்த நோக்கத்திற்கு ஏதேனும் பங்களிப்பு செய்யாவிட்டால், அவர்கள் அதில் முழுவதுமாக அசைவற்று இருப்பார்கள். இன்று தேவனை நம்புகிற பெரும்பாலானோரின் நிலை இதுதான். அவர்களின் நோக்கமும் விருப்பமும் நியாயமானதாகத் தோன்றுகிறது, ஏனென்றால் அவர்கள் தேவனை நம்புவதால், அவர்கள் தேவனுக்காகச் செலவு செய்கிறார்கள், தேவனுக்குத் தங்களை அர்ப்பணிக்கிறார்கள், மற்றும் தங்கள் கடமையைச் செய்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் இளமையைத் துறக்கிறார்கள், குடும்பத்தையும் வாழ்க்கையையும் கைவிடுகிறார்கள், வீட்டிலிருந்து தொலைவில் பல வருடங்கள் தங்களைத் தாங்களே மும்முரமாக அலுவல் உள்ளவர்களாக மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். அவர்களுடைய இறுதி இலக்கின் பொருட்டு, அவர்கள் தங்கள் சொந்த நலன்களையும், வாழ்க்கையைப் பற்றிய கண்ணோட்டத்தையும், அவர்கள் தேடும் திசையையும் கூட மாற்றுகிறார்கள்; ஆயினும் அவர்கள் தேவன்மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையின் நோக்கத்தை மாற்ற முடியாது. அவர்கள் தங்கள் சொந்தக் கருத்துக்களை நிர்வகிப்பதற்காக ஓடுகிறார்கள்; சாலை எவ்வளவு தூரம் இருந்தாலும், வழியில் எத்தனை கஷ்டங்கள் மற்றும் தடைகள் இருந்தாலும், அவர்கள் விடாமுயற்சியுடன் மரணத்திற்கும் பயப்படாமல் இருக்கின்றனர். இந்த வழியில் தங்களைத் தொடர்ந்து அர்ப்பணிக்க என்ன வல்லமை அவர்களைத் தூண்டுகிறது? அது அவர்களின் மனசாட்சியா? இது அவர்களின் சிறந்த மற்றும் உன்னதமான தன்மையா? இது தீய சக்திகளை இறுதிவரை எதிர்த்துப் போராடுவதில் அவர்களுக்கு இருக்கும் உறுதியா? இது வெகுமதியைத் தேடாமல் தேவனுக்குச் சாட்சி கொடுக்கும் அவர்களின் நம்பிக்கையா? இது தேவனுடைய விருப்பத்தை அடைய எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட தயாராக இருக்கும் அவர்களின் விசுவாசமா? அல்லது இது ஆடம்பரமான தனிப்பட்ட கோரிக்கைகளை எப்போதும் கைவிடுகின்ற அவர்களின் பக்தியின் ஆவியா? தேவனுடைய நிர்வாகக் கிரியையை ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளாத ஒருவருக்கு இன்னும் அதிகமாகக் கொடுப்பது என்பது ஒரு அதிசயம்! இப்போதைக்கு, இந்த மக்கள் எவ்வளவு கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது பற்றி விவாதிக்க வேண்டாம். எவ்வாறாயினும், அவர்களின் நடத்தை நம்முடைய பகுப்பாய்விற்கு மிகவும் தகுதியானதாக இருக்கிறது. அவர்களுடன் மிகவும் நெருக்கமாக தொடர்புடைய நன்மைகளைத் தவிர, தேவனைப் புரிந்துகொள்ளாத ஜனங்கள் அவருக்காக இவ்வளவு கொடுப்பதற்கு வேறு ஏதேனும் காரணங்கள் இருக்க முடியுமா? இதில், முன்பே அடையாளம் காணப்படாத ஒரு பிரச்சனையை நாம் கண்டுபிடிக்கிறோம்: தேவனுடனான மனிதனின் உறவு வெறும் அப்பட்டமான சுயநலத்தில் ஒன்றாகும். இது ஆசிர்வாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்பவருக்கும் கொடுப்பவருக்கும் இடையிலான ஒரு உறவாகும். தெளிவாகச் சொல்வதானால், இது தொழிலாளிக்கும் முதலாளிக்கும் இடையிலான உறவுக்கு ஒத்ததாகும். முதலாளி வழங்கும் வெகுமதிகளைப் பெறுவதற்கு மட்டுமே தொழிலாளி வேலை செய்கிறார். அத்தகைய உறவில் எந்த பாசமும் இல்லை, மாறாக பரிவர்த்தனை மட்டுமே உள்ளது. நேசிப்பதும் நேசிக்கப்படுவதும் அங்கு இல்லை, மாறாக தர்மமும் கருணையும் மட்டுமே உள்ளது. எந்தப் புரிந்துகொள்ளுதலும் இல்லை, மாறாக அடக்கிவைத்துள்ள கோபமும் வஞ்சனையுமே உள்ளது. எந்த நெருக்கமும் இல்லை, மாறாக ஒரு கடந்து செல்லமுடியாத ஒரு இடைவெளி மட்டுமே உள்ளது. இப்போது காரியங்கள் இந்த நிலைக்கு வந்துவிட்டதால், அத்தகைய போக்கை மாற்றகூடியவர் யார்? இந்த உறவு எவ்வளவு மோசமாகியிருக்கிறது என்பதை உண்மையிலேயே புரிந்துகொள்ள எத்தனை பேர் உள்ளனர்? ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியில் ஜனங்கள் மூழ்கும்போது, தேவனுடனான இத்தகைய உறவு எவ்வளவு சங்கடமானதாகவும், கூர்ந்துபார்க்க வேண்டியதாகவும் இருக்கிறது என்பதை யாராலும் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாது என்று நான் நம்புகிறேன்.

தேவன் மீதான மனிதகுலத்தினுடைய நம்பிக்கையின் மிகவும் சோகமான விஷயம் என்னவென்றால், மனிதன் தேவனுடைய நிர்வகித்தலுக்கு செவிசாய்க்காமல், தேவனுடைய கிரியைக்கு இடையில் தன்னுடைய சொந்த நிர்வகித்தலைக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதே ஆகும். தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவரை ஆராதிக்க முற்படும் அதே வேளையில், மனிதன் தனது சொந்த இலட்சியத்தின் இலக்கைக் கட்டமைத்து, அதனால் மிகப் பெரிய ஆசீர்வாதத்தையும் சிறந்த இடத்தையும் எவ்வாறு பெறுவது என்று சதி செய்கிற இந்த செயலில்தான் மனிதனின் மிகப்பெரிய தோல்வி அடங்கியிருக்கிறது. அவர்கள் எவ்வளவு பரிதாபத்திற்குரிய, வெறுக்கத்தக்க, பரிதாபகரமானவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதை ஒருவர் புரிந்துகொண்டாலும், எத்தனை பேர் தங்கள் கொள்கைகளையும் நம்பிக்கையையும் உடனடியாக கைவிட முடியும்? தங்கள் சொந்த நடவடிக்கைகளை நிறுத்தி, தங்களை மட்டுமே நினைப்பதை நிறுத்தக்கூடியவர்கள் யார்? தேவனுடைய நிர்வகித்தலை பூர்த்தி செய்யும்படிக்கு அவருடன் நெருக்கமாக ஒத்துழைப்பவர்கள் தேவனுக்கு தேவைப்படுகின்றனர். தங்களுடைய முழு மனதையும் சரீரத்தையும் தேவனுடைய நிர்வாகக் கிரியைக்கு அர்ப்பணிப்பதன் மூலம் அவருக்குக் கீழ்ப்படிவோர் அவருக்குத் தேவைப்படுகின்றனர். ஒவ்வொரு நாளும் அவரிடமிருந்து பிச்சை எடுக்கக் கைகளைப் பிடித்துக் கொள்ளும் நபர்கள் அவருக்குத் தேவையில்லை, இன்னும் குறைவாக, கொஞ்சம் கொடுத்து பின்னர் வெகுமதி பெறக் காத்திருப்பவர்கள் அவருக்குத் தேவையில்லை. அற்பமான பங்களிப்பைச் செய்து பின்னர் அவர்களின் வெற்றிகளில் ஓய்வெடுப்பவர்களை தேவன் வெறுக்கிறார். அவருடைய நிர்வாகக் கிரியையை எதிர்க்கும் மற்றும் பரலோகத்திற்குச் செல்வதையும் ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதையும் பற்றி மட்டுமே பேச விரும்பும் அந்தக் கொடூரமான ஜனங்களை அவர் வெறுக்கிறார். மனிதகுலத்தை இரட்சிப்பதில் அவர் செய்யும் கிரியையால் வழங்கப்பட்ட வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்வோர் மீது அவர் இன்னும் அதிக வெறுப்பைக் கொண்டிருக்கிறார். ஏனென்றால், தேவன் தமது நிர்வாகக் கிரியை மூலம் எதை அடைய மற்றும் பெற விரும்புகிறார் என்பதைப் பற்றி இந்த ஜனங்கள் ஒருபோதும் அக்கறை கொண்டிருக்கவில்லை. தேவனுடைய கிரியையால் ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுவதற்கு வழங்கப்பட்ட வாய்ப்பை அவர்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம் என்பதில் மட்டுமே அவர்கள் அக்கறை கொண்டுள்ளனர். அவர்கள் தேவனுடைய இருதயத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை, தங்கள் சொந்த வாய்ப்புகள் மற்றும் தலைவிதி ஆகியவற்றின் மீதே முழுமையாக அக்கறையுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். தேவனுடைய நிர்வாகக் கிரியையை எதிர்க்கிறவர்கள் மற்றும் தேவன் மனிதகுலத்தை எவ்வாறு இரட்சிக்கிறார் என்பதில் சிறிது கூட ஆர்வம் இல்லாதவர்கள் மற்றும் அவருடைய விருப்பம் தேவனுடைய நிர்வாகக் கிரியையிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட வழியில் தங்களை மகிழ்விக்கும் விஷயங்களை மட்டுமே செய்கிறார்கள். அவர்களின் நடத்தை தேவனால் நினைவில் வைக்கப்படவுமில்லை அங்கீகரிக்கப்படவுமில்லை—இது தேவனால் சாதகமாகப் பார்க்கப்படுவதுமில்லை.

பிரபஞ்சம் மற்றும் ஆகாயவிரிவு ஆகியவற்றின் பரந்த வீதியில், எண்ணற்ற உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன மற்றும் இனப்பெருக்கம் செய்கின்றன, வாழ்க்கைச் சுழற்சிக் கோட்பாட்டைப் பின்பற்றுகின்றன, மற்றும் ஒரு நிலையான விதியையும் கடைப்பிடிக்கின்றன. மரிப்பவர்கள் ஜீவனுள்ளோரின் கதைகளை தங்களுடன் எடுத்துச் செல்கின்றனர், மேலும் ஜீவிக்கிறவர்கள் மரித்தவர்களின் அதே துயரமான வரலாற்றை மீண்டும் செய்கிறார்கள். எனவே, மனிதகுலத்தால் உதவ முடியாது, ஆனால் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொள்ள முடியும்: நாம் ஏன் வாழ்கிறோம்? நாம் ஏன் மரிக்க வேண்டும்? இந்த உலகத்திற்கு யார் கட்டளையிடுகிறார்கள்? இந்த மனிதகுலத்தை உருவாக்கியவர் யார்? மனிதகுலம் உண்மையில் இயற்கை அன்னையால் சிருஷ்டிக்கப்பட்டதா? மனிதகுலம் உண்மையில் தனது சொந்தத் தலைவிதியைக் கட்டுப்படுத்துகிறதா? … இந்த கேள்விகளை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மனிதகுலம் இடைவிடாமல் கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்தக் கேள்விகளில் மனிதன் எவ்வளவு அதிகமாக ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறானோ, அவ்வளவாக அவனுடைய தாகம் அறிவியலுக்காக வளர்ந்துள்ளது. விஞ்ஞானம் சிறிதளவு மனநிறைவையும், மாம்சத்தின் தற்காலிக இன்பத்தையும் அளிக்கிறது, ஆனால் விஞ்ஞானமானது மனிதனை தனிமைப்படுத்தப்படல், தனித்திருத்தல், மற்றும் மறைத்து-வைத்திருக்கும் பயங்கரம் மற்றும் ஆத்துமாவின் ஆழத்திலிருக்கும் உதவியற்றத்தன்மை ஆகியவற்றிலிருந்து மனிதனை விடுவிப்பதற்கு போதுமானதாக இல்லை. மனிதகுலம் வெறுமனே தனது இதயத்தை மயக்குவதற்காக தனது புறக் கண்ணால் பார்க்கக்கூடிய மற்றும் மனதால் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய அறிவியல் அறிவைப் பயன்படுத்துகிறது. ஆயினும் இரகசியங்களை ஆராய்வதிலிருந்து மனிதகுலத்தைத் தடுக்க இதுபோன்ற அறிவியல் அறிவு போதாது. பிரபஞ்சத்திற்கும் மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் ராஜா யாரென்று மனிதகுலத்திற்கு வெறுமனே தெரியாது, மனிதகுலத்தின் ஆரம்பமும் எதிர்காலமும் தெரியாது. இந்த கோட்பாட்டின் மத்தியில் தவிர்க்க முடியாத வகையில் மனிதகுலம் வெறுமனே வாழ்கிறது. ஒருவரும் தப்பிக்க முடியாது, ஒருவரும் அதை மாற்ற முடியாது, ஏனென்றால் எல்லாவற்றிலும் வானத்திலும் நித்தியத்திலிருந்து நித்தியம் வரை அதிகாரமுள்ள ஒருவர் இருக்கிறார். அவர் ஒருபோதும் மனிதனால் காணக்கூடாதவர், மனிதகுலம் ஒருபோதும் அறிந்திராதவர், மனிதர்கள் ஒருபோதும் அவர் இருப்பதை நம்பினதில்லை—ஆனாலும் அவர் தான் மனிதகுலத்தின் மூதாதையர்களுக்கு சுவாசத்தை ஊதி மனிதகுலத்திற்கு ஜீவனைக் கொடுத்தவர். அவர்தான் மனிதகுலத்திற்கு வழங்கி போஷித்து, அவனை ஜீவனோடு இருக்க அனுமதிக்கிறார்; மற்றும் இன்றுவரை மனிதகுலத்தை வழிநடத்தியவரும் அவரே. மேலும், அவரை, அவர் ஒருவரை மட்டுமே மனிதகுலம் உயிர்வாழ்வதற்காக சார்ந்திருக்கிறது. அவர் எல்லாவற்றிலும் அதிகாரம் கொண்டுள்ளார் மற்றும் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களையும் நிர்வகிக்கிறார். அவர் நான்கு பருவகாலங்களுக்கும் கட்டளையிடுகிறார், அவர்தான் காற்று, உறைபனி, பனி மற்றும் மழையை அழைக்கிறார். அவர் மனிதகுலத்திற்கு சூரிய ஒளியைக் கொண்டு வருகிறார், இரவுக்கு வழிகாட்டுகிறார். அவரே வானங்களையும் பூமியையும் அமைத்து, மனிதனுக்கு மலைகள், ஏரிகள், ஆறுகள் மற்றும் அவற்றுக்குள் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களையும் வழங்கினார். அவருடைய செயல்கள் எங்கும் நிறைந்தவை, அவருடைய வல்லமை எங்கும் வியாபித்திருக்கிறது, அவருடைய ஞானம் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறது, மற்றும் அவருடைய அதிகாரம் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறது. இந்த கோட்பாடுகள் மற்றும் விதிகள் அனைத்தும் அவருடைய செயல்களின் உருவகமாகும், மேலும் ஒவ்வொன்றும் அவருடைய ஞானத்தையும் அதிகாரத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. அவருடைய அதிகாரத்திலிருந்து யார் தங்களை விலக்கிக் கொள்ள முடியும்? அவருடைய வடிவமைப்புகளிலிருந்து யார் தங்களை வெளியேற்றிக்கொள்ள முடியும்? எல்லாமே அவருடைய பார்வைக்கு கீழாக உள்ளன, மேலும், எல்லாமே அவருடைய அதிகாரத்தின் கீழ் வாழ்கின்றன. அவருடைய செயல்களும் அவருடைய வல்லமையும் மனிதகுலத்தை வேறு வழியில்லாமல் விட்டுவிடுகின்றன, அதாவது அவர் உண்மையிலேயே இருக்கிறார் என்பதையும் எல்லாவற்றிலும் அதிகாரம் கொண்டிருக்கிறார் என்பதையும் ஒப்புக்கொள்வதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை. அவரைத் தவிர வேறு ஒருவராலும் இப்பிரபஞ்சத்திற்கு கட்டளையிட முடியாது, இந்த மனிதகுலத்திற்கு முடிவில்லாமல் பராமரித்து வழங்கவும் முடியாது. நீ தேவனுடைய செயல்களை அங்கீகரிக்க முடியுமா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், நீ தேவன் இருப்பதை நம்புகிறாயா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், உன்னுடைய தலைவிதி தேவனால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதில் எவ்வித சந்தேகமில்லை, மேலும் தேவன் எப்போதும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலும் அதிகாரம் கொண்டிருப்பார் என்பதிலும் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. மனிதனால் அங்கீகரிக்கப்பட்டுப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறதா இல்லையா என்பதில் அவர் ஜீவிப்பதும் மற்றும் அதிகாரமும் கணிக்கப்படவில்லை. மனிதனின் கடந்த காலம், நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலம் யாவும் அவர் ஒருவருக்கு மட்டுமே தெரியும், மனிதகுலத்தின் தலைவிதியை அவரால் மட்டுமே தீர்மானிக்க முடியும். இந்த உண்மையை நீ ஏற்றுக் கொள்ள முடியுமா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், மனிதகுலம் இதையெல்லாம் தனது கண்களால் சாட்சியாகக் காண்பதற்கு வெகுநாட்களாக இருக்காது, இதுதான் தேவன் விரைவில் தாங்கும்படிக்கு விரைவில் கொண்டுவருவார் என்ற உண்மையாகும். மனிதகுலம் தேவனுடைய பார்வையின்கீழ் ஜீவித்து மரிக்கிறது. மனிதன் தேவனுடைய நிர்வகித்தலுக்காக வாழ்கிறான், கடைசியாக கண்களை மூடும்போது, இந்த நிர்வகித்தலுக்காகவே அவை மூடப்படுகின்றன. மனிதன் மீண்டும் மீண்டுமாக வருகிறான், திரும்பிப் போகிறான், வநது வந்து போகிறான். விதிவிலக்கு எதுவுமின்றி, இது தேவனுடைய நிர்வகித்தல் மற்றும் அவரது வடிவமைப்பின் ஒரு பகுதியாகும். தேவனுடைய நிர்வகித்தல் ஒருபோதும் நின்றுவிடவில்லை; அது நிரந்தரமாக முன்னேறி வருகிறது. அவர் தாம் இருப்பதை மனிதகுலத்திற்குத் தெரியப்படுத்துவார், அவருடைய அதிகாரத்தை அவர்கள் நம்புவார்கள், அவருடைய செயல்களைக் காண்பார்கள், அவருடைய ராஜ்யத்திற்குத் திரும்புவார்கள். இதுதான் அவருடைய திட்டம், மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக அவர் நிர்வகித்து வரும் கிரியை இதுவே.

தேவனுடைய நிர்வாகக் கிரியையானது உலகத்தை சிருஷ்டித்ததில் ஆரம்பமானது, மனிதன் இந்த கிரியையின் மையத்தில் இருக்கிறான். எல்லாவற்றையும் தேவன் சிருஷ்டித்தது மனிதனுக்காகவே என்று கூறலாம். அவருடைய நிர்வாகக் கிரியை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நீடித்திருக்கும் மற்றும் வெறும் நிமிடங்கள் அல்லது விநாடிகள் அல்லது கண் சிமிட்டலில் அல்லது ஒன்று அல்லது இரண்டு ஆண்டுகளில் செய்யப்படாததால், மனிதகுலம் உயர்வாழ்வதற்குத் தேவையான பல விஷயங்களை அவர் சிருஷ்டிக்க வேண்டியிருந்தது, சூரியன், சந்திரன், அனைத்து வகையான உயிரினங்களும், உணவு மற்றும் விருந்தோம்பும் சூழல் என எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்தார். இது தேவனுடைய நிர்வகித்தலின் தொடக்கமாயிருந்தது.

அதன்பிறகு, தேவன் மனிதகுலத்தை சாத்தானிடம் ஒப்படைத்தார், மனிதன் சாத்தானின் அதிகார வரம்பின் கீழ் வாழ்ந்தான், இது படிப்படியாக முதல் காலத்தின் தேவனுடைய கிரியைக்கு வழிவகுத்தது: அதுதான் நியாயப்பிரமாண காலத்தின் கதை…. நியாயப்பிரமாண காலத்தின் போது பல்லாயிர ஆண்டுகளாக, மனிதகுலம் நியாயப்பிரமாண காலத்தின் வழிகாட்டுதலுக்கு பழக்கமாகி, அதையே நிஜமாகக் கருதியது. படிப்படியாக, மனிதன் தேவனுடைய பராமரிப்பை விட்டுவிட்டான். எனவே, நியாயப்பிரமாணத்தைப் பின்பற்றுகின்றபோதிலும் அவர்கள் சிலைகளை வணங்கி, தீய செயல்களைச் செய்தார்கள். அவர்கள் யேகோவாவின் பாதுகாப்பின்றி இருந்தனர், தேவாலயத்தில் பலிபீடத்தின் முன்பாக தங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்கள். உண்மையில், தேவனுடைய கிரியை அவர்களை வெகு காலத்திற்கு முன்பே விட்டுவிட்டது, இஸ்ரவேலர் இன்னும் நியாயப்பிரமாணத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தாலும், யேகோவாவின் நாமத்தைப் பேசினாலும், அவர்கள் மட்டுமே யேகோவாவின் ஜனங்கள் என்றும், யேகோவாவினால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் என்றும் பெருமையுடன் நம்பினார்கள், தேவனுடைய மகிமை அவர்களை அமைதியாக கைவிட்டது…

தேவன் தனது கிரியையைச் செய்யும்போது, அவர் எப்போதும் அமைதியாக ஓர் இடத்தை விட்டு வெளியேறி, அவர் தொடங்கும் புதிய கிரியையை மற்றொரு இடத்தில் மென்மையாகக் கொண்டு செல்லுகிறார். இது உணர்வற்ற ஜனங்களுக்கு நம்பமுடியாததாகத் தோன்றுகிறது. ஜனங்கள் எப்போதும் பழையதைப் பொக்கிஷமாகக் கருதி, புதிய பரிச்சயமில்லாத விஷயங்களை பகைமையுடன் கருதுகின்றனர் அல்லது அவற்றை ஒரு தொல்லையாகக் கருதுகின்றனர். எனவே, தேவன் என்னவிதமான புதிய கிரியையைச் செய்தாலும், ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை எல்லாவற்றிற்கும் மனிதன் அதை அறிந்துகொள்வதில் கடைசியாக இருக்கிறான்.

எப்பொழுதும் போலவே, நியாயப்பிரமாண காலத்தில் யேகோவாவின் கிரியைக்குப் பிறகு, தேவன் தமது இரண்டாம் கட்டத்தின் புதிய கிரியையைத் தொடங்கினார்: மாம்சத்தை அனுமானித்து—பத்து, இருபது ஆண்டுகளாக மனிதனாக அவதரித்தார்—விசுவாசிகளிடையே அவருடைய கிரியைப் பேசினார் மற்றும் செய்தார். ஆயினும், விதிவிலக்கு இல்லாமல், யாரும் அதை அறிந்திருக்கவில்லை, கர்த்தராகிய இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டு உயிர்த்தெழுப்பப்பட்ட பின்னர் அவர் தேவன் மாம்சமாக வந்தார் என்பதை ஒரு சிறிய எண்ணிக்கையிலான ஜனங்கள் மட்டுமே ஒப்புக்கொண்டனர். சர்ச்சைக்கிடமாக, பவுல் என்னும் ஒருவர் தோன்றினார், அவர் தேவனுக்கு எதிராக மிகவும் அதிகமான விரோதத்தில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். அவர் பின்பு தாக்கப்பட்டு அப்போஸ்தலனாக ஆன பிறகும், பவுல் தனது பழைய தன்மையை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை, மேலும் அவர் தொடர்ந்து தேவனுக்கு எதிரான பாதையில் நடந்து வந்தார். பவுல் ஊழியம் செய்த காலத்தில், பல நிருபங்களை எழுதினார்; துரதிர்ஷ்டவசமாக, பிற்கால தலைமுறையினர் அவருடைய நிருபங்களை தேவனுடைய வார்த்தைகளாக சுவை த்தனர், மேலும் அவை புதிய ஏற்பாட்டிலும் கூட சேர்க்கப்பட்டு, தேவன் பேசிய வார்த்தைகளோவென குழப்பத்தை ஏற்படுத்தின. வேதவாக்கியம் வந்ததிலிருந்து இது முற்றிலும் அவமதிப்பாக இருந்தது! இந்தத் தவறு மனிதனின் தீவிரமான முட்டாள்தனத்தினால் செய்யப்படவில்லையா? கிருபையின் காலத்தில் தேவனுடைய படைப்புகளின் பதிவுகளில், மனிதனின் நிருபங்கள் அல்லது ஆவிக்குரிய எழுத்துக்கள் தேவனுடைய கிரியை மற்றும் சொற்களைப் போல ஆள்மாறாட்டம் செய்யப்படக்கூடாது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் இது நாம் ஆராய்ந்து கொண்டு வரும் தலைப்பிற்கு வெளியே உள்ளது, எனவே நம்முடைய உண்மையான தலைப்புக்கு வருவோம். தேவனுடைய கிரியையின் இரண்டாம் கட்டம் முடிந்தவுடன்—சிலுவையில் அறையப்பட்ட பிறகு—மனிதனை பாவத்திலிருந்து மீட்பதற்கான தேவனுடைய கிரியை (அதாவது, மனிதனை சாத்தானின் கைகளிலிருந்து மீட்பது) நிறைவேற்றப்பட்டது. எனவே, அந்தத் தருணத்திலிருந்து, மனிதகுலம் கர்த்தராகிய இயேசுவை இரட்சகராகவும், அவனுடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்படும் என்றும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதாயிருந்தது. பெயரளவில், மனிதனின் பாவங்கள் அவன் இரட்சிப்பை அடைவதற்கும் தேவனுக்கு முன்பாக வருவதற்கும் ஒரு தடையாக இருக்கவில்லை, மேலும் ஒருபோதும் சாத்தான் மனிதனைக் குற்றம் சாட்டும் திறனில்லாமல் போனான். ஏனென்றால், தேவனே உண்மையான கிரியையைச் செய்திருந்தார், பாவ மாம்சத்தின் தோற்றமும் முன்னனுபவமும் ஆனார், தேவனே பாவநிவாரணபலியாக இருந்தார். இந்த வழியில், மனிதன் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி, தேவனுடைய மாம்சத்தின் மூலம், அதாவது பாவ மாம்சத்தின் சாயல் மூலம் மீட்கப்பட்டு இரட்சிக்கப்பட்டான். ஆகவே, சாத்தானால் சிறைபிடிக்கப்பட்டபின், மனிதன் தேவனுக்கு முன்பாக தன் இரட்சிப்பை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு ஒரு படி மேலே வந்தான். நிச்சயமாக, நியாயப்பிரமாண காலத்தின் போது தேவனுடைய நிர்வகித்தலை விட இந்தக் கட்ட கிரியை ஆழமானது மற்றும் மேம்பட்டதாகும்.

தேவனுடைய நிர்வகித்தல் இதுதான்: மனிதனை சாத்தானிடம் ஒப்படைப்பது—தேவன் என்றால் என்ன, சிருஷ்டிகர் என்றால் என்ன, தேவனை ஆராதிப்பது எப்படி, அல்லது தேவனுக்கு அடிபணிய வேண்டியதன் அவசியம் ஏன் என்று தெரியாத மற்றும் சாத்தான் தன்னை சீர்கெட்டுப் போகச் செய்ய அனுமதித்த ஒரு மனிதகுலம். மனிதன் தேவனை முழுமையாக ஆராதித்து சாத்தானை நிராகரிக்கும் பட்சத்தில் தேவன் மனிதனைச் சாத்தானின் கைகளிலிருந்து படிப்படியாக மீட்டுக்கொள்கிறார். இது தேவனுடைய நிர்வகித்தலாகும். இது ஒரு புராணக் கதையாகத் தோன்றலாம், மேலும் அது மனக்கலக்கமாகத் தோன்றலாம். இது ஒரு புராணக் கதை என்று மக்கள் உணர்கிறார்கள், ஏனென்றால் கடந்த பல ஆயிரம் ஆண்டுகளில் மனிதனுக்கு எவ்வளவு நேர்ந்தது என்பது குறித்து அவர்களுக்கு எந்தவிதமான தகவலும் இல்லை, பிரபஞ்சத்திலும், ஆகாயவிரிவிலும் எத்தனை கதைகள் நிகழ்ந்தன என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. மேலும், பொருள் உலகத்திற்கு அப்பால் இருக்கும் மிகவும் ஆச்சரியமூட்டும், பயத்தைத் தூண்டும் உலகத்தை அவர்களால் பாராட்ட முடியாது, ஆனால் அவர்களின் மரணக் கண்கள் அவற்றைப் பார்ப்பதைத் தடுக்கின்றன. மனிதனுக்கு தேவனுடைய இரட்சிப்பின் முக்கியத்துவம் அல்லது அவருடைய நிர்வாகக் கிரியையினுடைய முக்கியத்துவம் பற்றி மனிதனுக்கு எந்தப் புரிதலும் இல்லாததால், அது மனிதனுக்குப் புரியவில்லை என்று உணர்கிறது, மேலும் தேவன் இறுதியில் மனிதகுலத்தை எப்படி விரும்புகிறார் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ஆதாமும் ஏவாளும் இருந்ததைப் போல சாத்தானால் முற்றிலும் தடையின்றி இருக்க வேண்டுமா? இல்லை! தேவனுடைய நிர்வகித்தலின் நோக்கம் என்னவென்றால், தேவனை ஆராதித்து அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்த ஒரு கூட்ட ஜனங்களை ஆதாயப்படுத்துவதாகும். இந்த மக்கள் சாத்தானால் சீர்கெட்டுப் போயிருந்தாலும், அவர்கள் இனி சாத்தானைத் தங்கள் தகப்பனாகப் பார்க்க மாட்டார்கள்; அவர்கள் சாத்தானின் வெறுக்கத்தக்க முகத்தை அடையாளம் கண்டு அதை நிராகரிக்கிறார்கள், மேலும் அவர்கள் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பையும் சிட்சிப்பையும் ஏற்றுக்கொள்ள தேவனுக்கு முன்பாக வருகிறார்கள். அசிங்கமானவை என்றால் என்ன, அது பரிசுத்தமானவற்றுடன் எவ்வாறு மாறுபடுகிறது என்பதை அவர்கள் அறிந்துகொள்கிறார்கள், மேலும் தேவனுடைய மகத்துவத்தையும் சாத்தானின் தீமையையும் அங்கீகரிக்கிறார்கள். இது போன்ற ஒரு மனிதகுலம் இனி சாத்தானுக்கு வேலை செய்யாது, அல்லது சாத்தானை வணங்குவதில்லை, அல்லது சாத்தானை வணங்காது. ஏனென்றால், அவர்கள் உண்மையிலேயே தேவனால் ஆதாயப்படுத்தப்பட்ட ஒரு கூட்ட ஜனங்களாவார்கள். மனிதகுலத்தை நிர்வகிக்கும் தேவனுடைய கிரியையின் முக்கியத்துவம் இதுதான். இந்த நேரத்தில் தேவனுடைய நிர்வாகக் கிரியின் போது, சாத்தானின் சீர்கேடு மற்றும் தேவனுடைய இரட்சிப்பு ஆகிய இரண்டுக்கும் மனிதகுலம்தான் இலக்காகும், மேலும் தேவனும் சாத்தானும் சண்டையிடுவதற்கு மனிதன்தான் பொருளாக இருக்கிறான். தேவன் தமது கிரியையைச் செய்வதால், அவர் படிப்படியாக மனிதனை சாத்தானின் கைகளிலிருந்து மீட்டு வருகிறார், எனவே மனிதன் தேவனிடம் நெருங்கி வருகிறான்…

பின்னர் ராஜ்யத்தின் காலம் வந்தது, இது மிகவும் நடைமுறைக்குரிய கிரியையின் கட்டமாகும், ஆனால் இதை மனிதன் ஏற்றுக்கொள்வது கடினம். ஏனென்றால், மனிதன் தேவனிடம் நெருங்கி வருகிறான், தேவனுடைய கோல் மனிதனை நெருங்குகிறது, மேலும் தெளிவாக தேவனுடைய முகம் மனிதனுக்கு வெளிப்படுகிறது. மனிதகுலத்தின் மீட்பைத் தொடர்ந்து, மனிதன் அதிகாரப்பூர்வமாக தேவனுடைய குடும்பத்திற்குத் திரும்புகிறான். இப்போது இன்பத்திற்கான நேரம் என்று மனிதன் நினைத்தான், ஆனாலும் அவன் தேவனால் ஒரு முழுமையான தாக்குதலுக்கு ஆளாகிறான், இது போன்ற விருப்பங்களை யாரும் முன்னறிவித்திருக்க முடியாது: இது மாறிவிட்டால், இது தேவனுடைய மக்கள் “மகிழ்ந்திருக்க” வேண்டிய ஞானஸ்நானம் ஆகும். இத்தகைய சிகிச்சையின் கீழ், மக்கள் தங்களைத் தாங்களே நிறுத்திக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை, “நான் பல ஆண்டுகளாக காணாமல்போன ஆட்டுக்குட்டி, தேவன் என்னைத் திரும்ப வாங்குவதற்கு எவ்வளவோ செலவுச் செய்தார், எனவே தேவன் என்னை ஏன் இப்படி நடத்துகிறார்? என்னைப் பார்த்து சிரிப்பதும், என்னை வெளிப்படுத்துவதும் தேவனுடைய வழியா? …” பல வருடங்கள் கடந்தபின், சுத்திகரிப்பு மற்றும் சிட்சிப்பு ஆகியவற்றின் கஷ்டங்களை அனுபவித்த மனிதன் சூழல்களின் தாக்கத்திற்கு ஆளானான். கடந்த காலங்களில் மனிதன் “மகிமை” மற்றும் “மாட்சிமை” ஆகியவற்றை இழந்திருந்தாலும், அவன் அதை அறியாமல், மனித நடத்தைக் கொள்கைகளைப் புரிந்துகொண்டு, மனிதகுலத்தைக் இரட்சிப்பதற்கான தேவனுடைய பல ஆண்டுகால ஈடுபாட்டைப் பாராட்டினான். மனிதன் மெதுவாகத் தன் காட்டுமிராண்டித்தனத்தை வெறுக்கத் தொடங்குகிறான். அவன் எவ்வளவு கொடூரமானவன், தேவனைப் பற்றிய தவறான புரிதல்கள் மற்றும் அவரிடமிருந்து அவன் செய்த நியாயமற்ற கோரிக்கைகள் அனைத்தையும் அவன் வெறுக்கத் தொடங்குகிறான். கடிகாரத்தைத் திருப்ப முடியாது. கடந்த கால நிகழ்வுகள் மனிதனின் வருந்தத்தக்க நினைவுகளாக மாறுகின்றன, மேலும் தேவனுடைய வார்த்தைகளும் அன்பும் மனிதனின் புதிய வாழ்க்கையில் உந்து சக்தியாகின்றன. மனிதனுடைய காயங்கள் நாளுக்கு நாள் குணமடைகின்றன, அவனது வலிமை திரும்புகிறது, அவன் எழுந்து நின்று சர்வவல்லவரின் முகத்தைப் பார்க்கிறான்… அவர் எப்போதும் என் பக்கத்தில் இருந்தார் என்பதையும், அவருடைய புன்னகையும் அவருடைய அழகான முகமும் இன்னும் பரபரப்பை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக மட்டுமே அப்படிச் செய்கிறான். அவர் சிருஷ்டித்த மனிதகுலத்தின் மீது அவருடைய இருதயம் இன்னும் அக்கறை கொண்டுள்ளது, ஆரம்பத்தில் இருந்ததைப் போலவே அவருடைய கைகள் இன்னும் சூடானவையாவும் சக்திவாய்ந்தவையாகவும் இருக்கின்றன. மனிதன் ஏதேன் தோட்டத்திற்குத் திரும்புவது போல இருக்கிறது, ஆனால் இந்த நேரத்தில் மனிதன் இனி சர்ப்பத்தின் மயக்கும் வார்த்தைகளை செவிகொடுத்துக் கேட்பதில்லை, இனி யேகோவாவின் முகத்திலிருந்து விலகுவதில்லை. மனிதன் தேவனுக்கு முன்பாக மண்டியிட்டு, தேவனுடைய புன்னகை முகத்தைப் பார்த்து, அவரது மிகவும் விலையேறப்பெற்ற பலியை அளிக்கிறான்—ஓ! என் கர்த்தாவே, என் தேவனே!

தேவனுடைய அன்பும் இரக்கமும் அவருடைய நிர்வகித்தலின் ஒவ்வொரு விவரத்தையும் ஊடுருவிச் செல்கின்றன, மேலும் தேவனுடைய நல்ல நோக்கங்களை மக்கள் புரிந்து கொள்ள முடியுமா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், அவர் நிறைவேற்றுவதற்காக அவர் மேற்கொண்ட கிரியையை இன்னும் அயராது செய்கிறார். தேவனுடைய நிர்வகித்தலைப் பற்றி ஜனங்கள் எவ்வளவு புரிந்துகொள்கிறார்கள் என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், தேவனுடைய கிரியையால் மனிதனுக்கு கிடைக்கும் உதவி மற்றும் நன்மைகள் ஒவ்வொருவராலும் பாராட்டப்படலாம். ஒருவேளை, இந்த நாளில், நீ தேவன் வழங்கிய எந்த அன்பையும் வாழ்க்கையையும் உணரவில்லை, ஆனால் நீ தேவனைக் கைவிடாத வரை, சத்தியத்தைப் பின்தொடர்வதற்கான உன் உறுதியைக் கைவிடாதவரை, தேவனுடைய புன்னகையை உனக்கு வெளிப்படுத்தும் ஒரு நாள் வரும். தேவனுடைய நிர்வாகக் கிரியையின் நோக்கம் சாத்தானின் ஆதிக்க வரம்பில் உள்ளவர்களை மீட்பதே ஆகும், மற்றபடி சாத்தானால் சீர்கெட்டுப்போய் தேவனை எதிர்க்கும் ஜனங்களைக் கைவிட்டு விடுவது அல்ல.

செப்டம்பர் 23, 2005

முந்தைய: தேவனே மனிதனுடைய ஜீவனின் ஆதாரம்

அடுத்த: ராஜ்யத்தின் சுவிசேஷம் பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவும் என்று தீர்க்கதரிசனம் உரைக்கும் “ஏழு இடிகளின் பெருமுழக்கம்”

நமக்கு கஷ்டங்கள் வரும்போது தேவன் மட்டுமே நம் நம்பிக்கை. நீங்கள் தேவன் முன் வந்து நம்பிக்கை பெற அவரை சார்ந்திருக்க தயாராக இருக்கிறீர்களா?

தொடர்புடைய உள்ளடக்கம்

துன்மார்க்கன் நிச்சயமாக தண்டிக்கப்படுவான்

நீங்கள் செய்யும் எல்லாவற்றிலும் நீதியைக் கடைப்பிடிக்கிறீர்களா மற்றும் உங்கள் செயல்கள் அனைத்தும் தேவனால் கண்காணிக்கப்படுகின்றனவா என்று...

அமைப்புகள்

  • உரை
  • தீம்கள்

அடர் நிறங்கள்

தீம்கள்

எழுத்துருக்கள்

எழுத்துருவின் அளவு

வரிகளுக்கிடையிலான இடைவெளி

வரிகளுக்கிடையிலான இடைவெளி

பக்கத்தின் அகலம்

உள்ளடக்கங்கள்

தேடுக

  • இந்த உரையை தேடுக
  • இந்த புத்தகத்தை தேடுக